Algemene voorwaarden: ze staan toch op mijn site? (3)

Youp PlettingBasisbegrippen van het recht

Algemene voorwaarden: ze staan toch op mijn site? (3)

Zoals in de vorige blogs is besproken, is het bij het sluiten van een overeenkomst niet ongebruikelijk dat er een set aan algemene voorwaarden wordt gebruikt. Algemene voorwaarden geven de gebruiker immers een mogelijkheid om afspraken te maken over bijvoorbeeld de levering van het product in gedeelten of het uitsluiten van bepaalde aansprakelijkheidsrisico’s. Het is belangrijk dat de algemene voorwaarden correct ter kennisneming worden aangeboden, want zonder een redelijke mogelijkheid tot kennisneming aan de wederpartij is de gebruikte set algemene voorwaarden ingevolge art. 6:233 sub b BW vernietigbaar in het geheel.[1] Dit betekent dat de hele (!) set voorwaarden wordt vernietigd.

Bij vernietiging van de algemene voorwaarden heeft de gebruiker niets aan de algemene voorwaarden, want ze zullen worden geacht nooit bestaan te hebben. De zorgvuldig geformuleerde voorwaarden zullen geen deel uitmaken van de overeenkomst en niet van toepassing zijn.

Verschil tussen soorten gebruikers van algemene voorwaarden

Sinds de invoering van de Richtlijn 2006/123/EG betreffende diensten op de interne markt van 12 december 2006 van de Europese Unie en de implementatie hiervan in de Nederlandse wet is de situatie betreffende de redelijke mogelijkheid tot kennisneming als bedoeld in art. 6:233 sub b BW een stuk gecompliceerder geworden. De invoering van art. 6:230c BW heeft ervoor gezorgd dat er voor dienstverrichters een andere route voor de terbeschikkingstelling van algemene voorwaarden is. Dit artikel geeft een soepelere regeling voor de elektronische terhandstelling van algemene voorwaarden via art. 6:230b onder 6 BW jo. art. 6:230c onder 3 BW.

Dit klinkt als een hoop juridisch geneuzel, maar het heeft grote praktische gevolgen. Kort samengevat, bent u een dienstverrichter, dan heeft u méér opties om de algemene voorwaarden ter hand te stellen aan uw wederpartij. Een voorbeeld van deze soepelere regeling is dat voor voldoening aan de eis van een redelijke mogelijkheid tot kennisneming simpelweg verwezen kan worden naar een site waarop de algemene voorwaarden toegankelijk zijn.

Dit is compleet anders onder de normale regeling (voor niet-dienstverrichters), zo oordeelde de Hoge Raad. Dat de algemene voorwaarden (door een zoekopdracht) kunnen worden gevonden op het internet is niet voldoende om te voldoen aan de informatieplicht uit art. 6:233 sub b BW, het initiatief moet bij de gebruiker liggen.[2] Daarnaast moeten de voorwaarden kunnen worden gedownload en later worden geraadpleegd. Indien dit alles redelijkerwijze niet mogelijk is, mag de gebruiker mededelen waar de algemene voorwaarden langs de elektronische weg kunnen worden gevonden. Aan dit laatste zit echter, zoals juridisch gebruikelijk is, een aantal haken en ogen.

Ben ik een dienstverrichter?

Om te weten of u simpel mag verwijzen naar uw website voor de algemene voorwaarden, is het essentieel om te weten of u onder het begrip ‘dienstverrichter’ valt. De Nederlandse wet geeft een definitie van de hoedanigheid van dienstverrichter, hierbij wordt echter verwezen naar de Europese Richtlijn 2006/123/EG. Hieronder wordt dienstverrichter begrepen als: “iedere natuurlijke persoon die onderdaan is van een lidstaat of iedere rechtspersoon in de zin van artikel 48 van het Verdrag, die in een lidstaat is gevestigd en een dienst aanbiedt of verricht”. Onder deze richtlijn wordt een groot aantal categorieën aan diensten en dienstverrichters echter uitgesloten.

Wilt u weten of u uw algemene voorwaarden correct aan uw wederpartij heeft medegedeeld? Of wilt u weten hoe u dit het beste kunt (en mag) vormgeven? Neem dan gerust contact op met ons kantoor.

 

Voetnoten:

[1] HR 17 december 1999, ECLI:NL:HR:AA3876, NJ 2000/140 (Breg/Asper), r.o. 3.5.

[2] HR 11 februari 2011, ECLI:NL:HR:2011:BO7108, RCR 2011/29 (First Data/KPN Hotspots), r.o. 3.4.2.